Een Nederlandse ervaring

Onlangs was ik (anoniem) op bezoek bij een niet nadergenoemd Nederlands gemeentearchief. Ik werd er prima geholpen, maar toen ik eens op mijn gemak de werking onder de loepe nam, stelde ik toch wel vreemde dingen vast.
1) de leeszaalverantwoordelijke - hoe vriendelijk ze ook was - had het Nederlands niet 100%onder de knie (ik heb het hier niet over het 'Vlaams')
2) de bezoekers in de leeszaal gingen erg gemoedelijk en vriendschappelijk met elkaar om, wat uiteraard met de nodige decibels gepaard ging; ik heb dat voorbeeld dan meteen ook maar gevolgd
3) plots kreeg de leeszaal ook bezoek van een alweer erg vriendelijk meneer die met luide stem z'n kerktoren kwam promoten in het kader van de wedstrijd 'De mooiste kerktoren van Nederland'. Slachtoffers om te stemmen vind je uiteraard in het gemeentearchief...
4) het verstrekken van koffie en thee deed de graad van gezelligheid nog verder toenemen, maar ik vroeg me toch af of het niet beter is etenswaren uit een leeszaal te verwijderen (ja hoor, 's middags bleef de leeszaal gewoon open en dus werden ook de boterhammetjes in de leeszaal genuttigd...)
En ik maar denken dat Nederland het lichtende voorbeeld was... gossie.